Η Κάτω Μεριά έχει και ναυάγιο !

Δύσκολα φαίνεται από τον δρόμο και πιό δύσκολα πηγαίνει κανείς κοντά.

Θα έπρεπε οι Αμοργιανοί να κάνουν το ναυάγιο τους διάσημο σαν τους Ζακυνθινούς!

Το νότιο μέρος του νησιού είναι η "Κάτω Μεριά" που περιλαμβάνει τα χωριά Αρκεσίνη, Βούρτση και μερικούς μικρούς οικισμούς. Δεν έχει σχεδόν καθόλου τουριστική κίνηση, παρόλο που έχει καταπληκτικές παραλίες όπως αυτή της Καλοταρίτισας στη φωτογραφία.

Αυτή η ευγενική κυρία, κάνει κάτι παραπάνω από το να ασπρίσει με ασβέστη τα σκαλιά της και το σπίτι της, όπως όλοι άλλωστε.

Δίνει την προσωπική της νότα στην άγκυρα της !

Που και που, σηκώνεται και καμαρώνει το έργο της !

Με καλημέρισε ευγενικά και με ευχαρίστησε γιά την προσοχή μου σ' αυτό που έκανε.

Ευτυχώς που είχα την G10 που είναι μικρή και διακριτική διότι αν έβλεπε την D300 δεν θα ένοιωθε και πολύ άνετα.

Τελικά διαπιστώνω και εγώ στην πράξη όπως πάρα πολλοί πριν από εμένα ότι μία καλή compact είναι ανεκτίμητη κάποιες φορές, ίσως τελικά τις περισσότερες !

Και λίγο παιχνίδι αποχρωματισμού με το νέο μου καμάρι την Canon G10 :)

(Μην πάει το μυαλό σας σε photoshop. Δεν σκαμπάζω και πολλά. Με μία απλή ρύθμιση, τα κάνει όλα η μηχανή και συμφέρει ! )

Το μαγαζί ονομάζεται "ΑΙΓΑΙΟΝ", βρίσκεται στα Κατάπολα, έχει τα ωραιότερα γλυκά της Αμοργού και η κοπέλα είναι η Αγγελική, εργάζεται εκεί και είναι καταπληκτική στη δουλειά της. Την ευχαριστώ γιά τη φωτογραφία !

Στη Χώρα, το κλίμα και ο προσανατολισμός των καταστημάτων είναι σαφώς τουριστικός, χωρίς όμως να προσβάλλει τον επισκέπτη. Υπάρχει αισθητική, όμορφα μαγαζιά γιά αγορές ή γιά φαγητό, καφέ και καλή εξυπηρέτηση.

Το μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας είναι δεμένο με την εικόνα της Αμοργού.

Είναι εκπληκτικό το μέρος που είναι χτισμένο και αξίζει μία επίσκεψη εκεί.

Φορέστε αθλητικά παπούτσια και ξεκινήστε πρωί πρωί γιατί αργότερα ο ήλιος χτυπάει κατακούτελα !

Γίνονται ενδιαφέρουσες συζητήσεις και τοποθετήσεις γύρω από τη φωτογραφία, στα blogs των φίλων από το dpgr, του Παύλου και του Novus. Τις παρακολουθώ με ενδιαφέρον αλλά αυτή την ώρα, αυτές τις μέρες, το τελευταίο διάστημα, αισθάνομαι ότι θέλω να ξεφύγω. Να ασχοληθώ με τα βασικά. Με πράγματα απλά και όμορφα. Με φωτογραφίες αναμνηστικές, προσωπικές ή όχι, που πάντως θα λένε πράγματα απλά ! (Μεταξύ μας βέβαια, μη φανταστείτε ότι φωτογραφικά, θεώρησα ποτέ ότι βρίσκομαι παραπάνω από το "απλό" και περιγραφικό, απλώς τώρα, αυτό με γεμίζει περισσότερο παρά ποτέ)

Εδώδιμα-Αποικιακά, Μπακάλικο !

Αλλά και τόπος συνάντησης και κουτσομπολιού και κεφιού και πανηγυριού όταν έρθει η ώρα !

Το νερό ήταν ανέκαθεν πολύτιμο και δυσεύρετο στις Κυκλάδες.

Οι ταράτσες των σπιτιών, είναι ταυτόχρονα και συλλέκτες του νερού της βροχής το οποίο αποθηκεύεται σε δεξαμενές καθαρισμένες και ασβεστωμένες.

Όλα αυτά βέβαια, συνέβαιναν κάποτε... Τότε που η αυτονομία και η οικιακή οικονομία ήταν αυτονόητες έννοιες γιά την επιβίωση.

Σήμερα, στις περισσότερες περιπτώσεις στα τουριστικά νησιά, οι δεξαμενές νερού, έγιναν δωμάτια προς ενοικίαση.

Στη φωτογραφία αυτή, φαίνεται η εγκατάσταση συλλογής βρόχινου νερού.

Τα Θολάρια, είναι ένα από τα τέσσερα χωριά της Αιγιάλης, της Βορειότερης πλευράς του νησιού. Τα άλλα τρία είναι η Λαγκάδα, ο Ποταμός και ο Γυαλός ή Όρμος Αιγιάλης όπου και το λιμάνι.

Περιδιαβαίνοντας πρωί τα Θολάρια, βρίσκεσαι μέσα στην καθημερινότητα των ανθρώπων μακρυά από το "τουριστικό" τοπίο.

Εδώ η ζωή είναι απλή όπως ήταν πάντα και οι ντόπιοι σε καλοδέχονται χωρίς να περιμένουν τίποτε πέρα από μία "καλημέρα".

Συμβουλή: Να ξυπνάτε πρωί σε τέτοια μέρη και να ξεκινάτε νωρίς τις βόλτες σας, αν θέλετε να γνωρίσετε πραγματικά τον τόπο. Μετά το μεσημέρι, όλα μεταμορφώνονται σε πολύ "τουριστικά".

Αγία Άννα.

Χάρμα οφθαλμών και αισθήσεων !

Μπαίνεις στο νερό και ενώνεσαι με το βαθύ αμοργιανό γαλάζιο.

Όχι δεν ανήκει στην χορευτική ομάδα ο rastaman, ούτε και οι κυρίες.

Χόρεψαν όμως με την ψυχή τους !

Η χορευτική ομάδα, ήρθε με ένα τρεχαντήρι.

Γιά να είμαι όμως αντικειμενικός πρέπει οπωσδήποτε να πω γιά τον γερο-Σκοπελίτη τον βιολιστή που στα ογδόντα και βάλε, μας έδειξε τι θα πει ζωντάνια και αγάπη γιά τα πραγματικά νησιώτικα. Εμφανώς κουρασμένος από τα χρόνια που έχει στην πλάτη του, έμοιαζε να παίρνει ζωή παίζοντας το βιολί του ! Να είναι καλά !

Στο πανηγύρι των Καταπόλων στις 26 Ιουλίου, οι Καταπολιανοί τα έδωσαν όλα ! Έστησαν αυτοσχέδια εξέδρα γιά τους μουσικούς, προσέφεραν δωρεάν τα ντόπια προιόντα, την περίφημη "ψημένη ρακή", τα πανόστιμα παστέλια και τους λουκουμάδες. Ήταν η πρώτη φορά, από ότι μου είπαν, που στηνόταν αυτό το πανηγύρι εκεί και οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι το αποφάσισαν, στην προσπάθεια να φτάσουν και να ξεπεράσουν την άλλη υπέροχη περιοχή της Αμοργού, την Αιγιάλη όπου τέτοια "happenings" μέσα στο καλοκαίρι είναι θεσμός από χρόνια. Υπάρχει μία φανερή αντιπαλότητα μεταξύ Αιγιάλης και Καταπόλων που δεν ξέρω από πότε κρατάει, την διαπίστωσα όμως ιδίοις όμασι όταν απλά ανέφερα στους μεν ότι μου άρεσε το μέρος των δε !!! Τέτοια ξυνίλα θεούλη μου είχα καιρό να δω !!! Γιατί ρε παιδιά; Το νησί σας είναι ονειρεμένο κατά γενική ομολογία και όλοι χωράνε. Κρατήστε το παραδοσιακό χρώμα του, τραγουδήστε τα υπέροχα παραδοσιακά νησιώτικα όπως κάνατε κάποτε και όχι τα "σύγχρονα νησιώτικα" με στοίχους όπως: "Αγαπώ, αγαπώ τα Κουφονήσια πουναι σαν τα μικρά Παρίσια" ΕΛΕΟΣ !!!! Έχετε τόσο πολύ δυναμικό και παράδοση που μπορείτε να αναδείξετε που όλα αυτά τα τουρκομπαρόκ δεν σας ταιριάζουν.

Στα Κατάπολα της Αμοργού η επιδιωκόμενη χαλάρωση και ηρεμία έρχεται εύκολα ! Εκεί, αυτές οι "τουριστικές" εικόνες, αποκτούν άλλη δυναμική...

Φεύγω γιά διακοπές και δεν με κρατάει τίποτε !!!