Abu Dhabi

   Οι πρώτες  εικόνες από το Abu Dhabi.

Είναι ένας διαφορετικός και περίεργος γιά τα δικά μου μάτια τόπος.

Είναι εξαιρετικά νωρίς γιά συμπεράσματα και σχόλια. 

Είναι όλα πολύ ξένα και ταυτόχρονα οικεία κατά μία έννοια.

Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί και γίνονται ακόμη περισσότερο όταν λες ότι είσαι Έλληνας.

Αυτές είναι μερικές γρήγορες εικόνες.

Θα έχω την ευκαιρία και τον χρόνο γιά περισσότερο συγκεκριμένα πράγματα.

Εδώ θα είμαστε να τα λέμε... 

Κρετίνοι

Διάβασα το παρακάτω κείμενο του Δημήτρη Δανίκα στο σημερινό ΒΗΜΑ.
Δεν νομίζω πως μπορεί να περιγραφεί καλύτερα η σημερινή κατάσταση και οι λόγοι που μας έφεραν ΟΛΟΥΣ ως εδώ.
Τα πάντα επί δικαίων και αδίκων. Και μην τολμήσει κανείς να βγάλει  την ουρά του απ' έξω....


"Να τα θυμηθούμε.
 Αυταπάτες και πλάνες να ξεφορτωθούμε.
Επιχειρήματα καφενείου με μαγκιές νηπιαγωγείου.
Λέγαμε:
Εμείς; Οι καλύτεροι. Δεν έχουμε εργοστάσια, μόνο κάτι βουστάσια. Επομένως η κρίση δεν μας πιάνει. Χωρίς βιομηχανικό προλεταριάτο, οι απολύσεις δεν θα μας αγγίξουν. Οι Ελληνες δεν θα βογκήξουν.
Κρετίνε. Αρπα τώρα ένα φάσκελο. Χωρίς παραγωγή, παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα είσαι ένας ρεμπεσκές τού τίποτα. Α ναι, ο Τουρισμός. Αυτό δεν είναι Εθνική Οικονομία. Είναι μουσακάς της κυρα-Μαρίας.
Λέγαμε:
Θα ξεπαρκάρουμε το μαύρο χρήμα. Θα βουλώσουμε την τρύπα. Το κραχ θα μας προσπεράσει. Η Ελλάδα θα γελάσει. Αρπα τώρα δύο φάσκελα. Εγινες το νούμερο της Οικουμένης. Ποιο μαύρο χρήμα; Το τεράστιο και δυσθεώρητο εξάγεται στην Ελβετία και στην Αγγλία. Το μαύρο των υδραυλικών, ηλεκτρολόγων και μικρομεσαίων γιατρών; Να πέσω χάμω από γέλια. Ο,τι πιο παρανοϊκό άκουσα τα τελευταία χρόνια. Μπράβο. Μ΄ αυτό θα εξακολουθούν οι ξανθιές να αγοράζουν τσάντες Louis Vuitton.
 Λέγαμε:
Η Ευρώπη θα μας σώσει. Ναι, όπως προστατεύει τα σύνορά μας. Οπως έβαλε πλάτη στην υφαλοκρηπίδα μας. Ναι, όπως είναι με το μέρος μας. Μα αν εγγυηθούν τα σύνορά μας και κατ΄ επέκταση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τότε η Ψωροκώσταινα θα σταματήσει να αγοράζει όπλα από γερμανικές, γαλλικές και αγγλικές πολεμικές βιομηχανίες. Τρελοί είναι να βγάλουν μόνοι τους τα μάτια τους; Αυτό το σπορ είναι αποκλειστικά ελληνικό.
Λέγαμε:
Το euro, το δέκα το καλό. Είδες; Χωρίς εργοστάσια ο παίδαρος έχει γίνει Γερμανός. Αρπα τρία φάσκελα. Τώρα παίζει και το σενάριο των ψωροδραχμών.
 Λέγαμε:
 Εμείς στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο; Ποτέ των ποτών. Τέτοια πράγματα μόνο στη χώρα των Αλβανών. Τώρα ο Γιώργος το σκέφτεται κι αυτό. Το συμπέρασμα αποκαλυπτικό. Φούσκα η οικονομία μας, φούσκα και οι βεβαιότητές μας! "

Μουσικές και μοναχικές πορείες...

Η μουσική είναι μία. Η καλή μουσική απ' όπου και αν προέρχεται, είναι μία !
Το κλαρίνο του Πετρολούκα Χαλκιά, το κλαρινέτο του Benny Goodman, συνδέουν πολιτισμούς, συνδέουν ψυχές, συνδέουν ανθρώπους...

Το πρώτο κομάτι και οι φωτογραφίες, είναι ιδέα και προσφορά του Junior.
Το δεύτερο κομάτι, είναι ο δικός μου συνειρμός.

Μικρές Χαρές

    

Ένας παλιός και καλός φίλος ο Μιχάλης ο koom, έχει γίνει χωρίς πιθανόν να το ξέρει, τροφοδότης του blog μου μέσω e-mails, με όμορφες δημιουργίες όπως αυτή εδώ..

Τον ευχαριστώ !

Μανώλης Γλέζος

  Χτύπησαν τον Μανώλη Γλέζο σήμερα στη διαδήλωση διαμαρτυρίας.

Χτύπησαν και ψέκασαν με χημικά, τον πατριώτη που κατέβασε μόνος και χωρίς «καθοδήγηση» τη σβάστιγα από την Ακρόπολη τον καιρό που όλα τα «έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».
Χτύπησαν τον παππού μας. (Το έχουν ξανακάνει οι ίδιοι όταν οι  παπούδες μας, διεκδικούσαν αξιοπρεπείς συντάξεις.)
Είναι σαν να λέμε χτύπησαν τον Κολοκοτρώνη, διότι σήμερα για μας αυτός ειναι ο Κολοκοτρώνης…
Αντί να «βγαίνουμε απο τα ρούχα μας» βλέποντας τη Αφροδίτη της Μήλου παραποιημένη σε ξένα έντυπα και να πληγώνεται ο πατριωτισμός μας, καλύτερα να τους δώσουμε να καταλάβουν οτι είμαστε διατεθημένοι να κόψουμε απο τη ρίζα τα χέρια οποιουδήποτε τα απλώσει στον παπού μας τον Κολοκοτρώνη.

"Καλό κουράγιο" (Όλι Ρεν, επίτροπος της ΕΕ)

Ευχαριστούμε κύριε Όλι Ρεν αλλά θα μου επιτρέψετε να προτιμώ την Σοφία Βέμπο !

Picasso's Guernica 3D

Ένας συνειρμός συνυφασμένος με την οικονομική-κοινωνική-πολιτική-πολιτιστική παρακμή που βιώνουμε....

Jazz στην Αθήνα

Στο κέντρο της Αθήνας στο στέκι Bacaro της Σοφοκλέους 1, ο Δημήτρης Κόλλιας, η Κορίνα Παπαδόδημα και το γκρούπ τους, παίζουν jazz .

Τους συστήνω ανεπιφύλακτα !

ΣΚΑΪ : Μαθήτρια αποβλήθηκε εξαιτίας της μπλούζας που φορούσε

Διαβάστε την είδηση κάνοντας κλικ στον τίτλο.

Διακήρυξη από τον Κυρ !

Λατέρνα. Ιστορίες από παλιά...

ΛΑΤΕΡΝΑ.  Λέγεται και ΡΟΜΒΙΑ από τον Ιταλό εφευρέτη ΠΟΜΠΙΑ.  Τα τελευταία 100 χρόνια υπήρξε αγαπητό όργανο, παρά τα λιγοστά μουσικά κομμάτια  που μπορουσε να αποδωσει. ΠΟΜΠΙΑ που είναι όνομα Λατινικά γραμμένο και οι χαρακτήρες του, διαβάστηκαν ως Ελληνικοί  ΡΟΜΒΙΑ και έτσι πηρε το όνομα του το μουσικό όργανο.
Η λατέρνα εξαπλώθηκε γρήγορα στα σοκάκια, σε ταβέρνες, πανηγύρια και σπίτια και γράφτηκαν Σμυρναίικα, δημοτικά, ρεμπέτικα, κανταδόρικα, Εθνικά εμβατήρια, ακόμη και πόλκες, μαζούρκες, βαλσάκια και ταγκό, πολλά από τα οποία είναι ανέκδοτα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις αρχές του αιώνα υπήρχαν γύρω στις 5000 λατέρνες στην Κωνσταντινούπολη, Αθήνα και Πειραιά, ένας αριθμός εντυπωσιακός, γιατί σε σχέση με τον τότε πληθυσμό είχε την ίδια πυκνότητα ανά κάτοικο που έχουν σήμερα τα πιάνα.
Παρόλο που δεν είναι παραδοσιακό Ελληνικό όργανο, πρέπει να δοθεί ιστορικό δίκαιο στη λατέρνα: Μεσουράνησε σε μια εποχή που δεν υπήρχε γραμμόφωνο, ραδιόφωνο, στερεοφωνικό, τηλεόραση…κυριολεκτικά τίποτα. Ο κόσμος μπορούσε να ακούσει μουσική μόνο σε κέντρα, γάμους και πανηγύρια. Η μόνη εναλλακτική λύση ήταν η λατέρνα, το μαζικό μέσο μουσικής, με την οποία ο κόσμος ψυχαγωγήθηκε, χόρεψε, διασκέδασε, τόνωσε την Εθνική του συνείδηση, “άκουσε”. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι ένα σοβαρό κομμάτι από τη μουσική μας κληρονομιά είναι επηρεασμένο από τα ακούσματα και τις τεχνικές δυνατότητες αυτού του οργάνου, όπως η παραδοσιακή ενορχήστρωση, το “μπαγλαμαδάκι”, η χαρακτηριστική τρίλια, το ρυθμικό μπάσσο, οι διφωνίες κ.λ.π.
Η τεράστια επιτυχία της λατέρνας οφειλόταν σε 2-3 «Φράγκους» Κωνσταντινουπολίτες, τον Τουρκόνι, τον Καρμέλλο και τον Αρμάο, που το 1855 έκαναν ένα δυνατό ξεκίνημα, οργανώνοντας μια γραμμή παραγωγής Ευρωπαϊκού προτύπου και συνθέτοντας και γράφοντας αξιόλογη μουσική. Ήταν μια σωστή επιλογή τεχνικά και χρονικά, διότι το όργανο ήταν φορητό, δυνατό σε ένταση, πλούσιο ηχητικά σαν μια μικρή ορχήστρα και δε χρειαζόταν βιομηχανική υποδομή για την κατασκευή του. Κυκλοφόρησαν λατέρνες από 33 έως 42 “πλήκτρα” και πλήθυναν τα εργαστήρια, οι βιοτεχνίες και οι μαθητές.
Υπήρχαν δύο ομάδες ειδικοτήτων: οι πρώτοι - οι “Οργανοποιοί”- κατασκεύαζαν το όργανο και οι δεύτεροι - οι “Σταμπαδόροι”- έκαναν τα τραγούδια. Γνωστά ονόματα: Τουρκόνι, Αρμάο, Γεωργίου, Καρμέλλο, Μπρίντιζι, Τριπολιτσιώτης, Πολύκαρπος, Παπανδρέου, Ντικράν, Αλή Μπέη, Ευθυμίου, Φωτίου,…άνθρωποι που είχαν τεράστια δόξα και αίγλη στην κοινωνία τους.
Όταν κάποιος ασχοληθεί με την κατασκευή και τη στάμπα της λατέρνας αρχίζει σιγά-σιγά να ανακαλύπτει τη μεγαλοφυΐα, το ταλέντο, το μεράκι, την αυτοθυσία αυτών των ανθρώπων που σε εποχές που δεν είχαν ούτε βίδες (τις έφτιαχναν μόνοι τους από καρφιά) μεγαλούργησαν. Μέσα σε ένα αυταρχικό καθεστώς εργασίας με ανύπαρκτη πληροφόρηση, έφτιαξαν ακριβέστατα όργανα που ακόμη και για εμάς σήμερα είναι μια πολύ μεγάλη κατασκευαστική πρόκληση.
 
(Η ανάρτηση αυτή, είχε ως αφορμή το κείμενο που μου έστειλε ο φίλος μου Μιχάλης, και μου θύμισε παλιότερες φωτογραφίες μου στην Αθήνα)

yellow

No more bricks in the wall...

Ευχαριστώ φίλε junior γιά την πολύ πετυχημένη οπτικοακουστική σου παρέμβαση στην προηγούμενη ανάρτηση.
Μπράβο στους μαθητές και μαθήτριες του 1ου Γενικού Λυκείου Νέας Μάκρης !

Ελεύθερα μυαλά: Πάντα, το ζητούμενο.

Το κείμενο που ακολουθεί αφορά μια ερώτηση

που ήταν θέμα σε εξετάσεις Φυσικής στο

Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης:

«Να περιγράψετε πώς μπορούμε να μετρήσουμε

το ύψος ενός ουρανοξύστη χρησιμοποιώντας

ένα βαρόμετρο».

Ένας φοιτητής απάντησε:

«Δένετε ένα μακρύ σπάγγο στο λαιμό του βαρόμετρου και στη συνέχεια κατεβάζετε το βαρόμετρο από την ταράτσα μέχρι να εγγίζει το έδαφος. Το ύψος του κτιρίου θα ισούται με το μήκος του νήματος συν το μήκος του βαρόμετρου».

Αυτή η πρωτότυπη απάντηση εξόργισε τόσο τον

εξεταστή, ώστε αυτός έκοψε το φοιτητή στο

συγκεκριμένο μάθημα. Ο φοιτητής προσέφυγε

στις αρχές του Πανεπιστημίου, ισχυριζόμενος ότι η απάντησή του ήταν

αναμφίβολα σωστή και ότι αδίκως κόπηκε.

Το Πανεπιστήμιο όρισε έναν άλλο εξεταστή να

διερευνήσει το θέμα και να αποφασίσει εάν

έπρεπε να κοπεί ο φοιτητής ή όχι. Ο κριτής

αυτός θεώρησε ότι η απάντηση που δόθηκε

ήταν πράγματι σωστή, αλλά δεν φανέρωνε

καμία αξιοσημείωτη γνώση Φυσικής.

Για να διαλευκανθεί τελείως το θέμα,

αποφασίστηκε να καλέσουν το φοιτητή και να

του αφήσουν έξι λεπτά, μέσα στα οποία αυτός

θα έπρεπε να δώσει μια προφορική απάντηση

που να μην είναι τόσο απλοϊκή, αλλά να

δείχνει κάποια εξοικείωση με τις βασικές

αρχές της Φυσικής.

Για πέντε λεπτά ο φοιτητής έμενε σιωπηλός, βαθιά απορροφημένος στις σκέψεις του. Ο εξεταστής του θύμισε ότι ο χρόνος τελειώνει και ο φοιτητής απάντησε ότι είχε στο μυαλό του μερικές ιδιαίτερα σχετικές απαντήσεις, αλλά δε μπορούσε να αποφασίσει ποια να χρησιμοποιήσει. Στην προτροπή να βιαστεί, απάντησε ως εξής:

«Κατ' αρχήν, θα μπορούσαμε να ανεβάσουμε το

βαρόμετρο στην ταράτσα του ουρανοξύστη, να

το αφήσουμε να πέσει και να μετρήσουμε το

χρόνο που κάνει μέχρι να φτάσει στο έδαφος.

Το ύψος του κτιρίου μπορεί να υπολογιστεί

τότε από τον τύπο: H=(gt 2)/2. Όμως, δε θα το

συνιστούσα γιατί θα ήταν κρίμα για το

βαρόμετρο».

«Μια άλλη εναλλακτική απάντηση» είπε ο

φοιτητής «είναι η εξής: Εάν υπάρχει ηλιοφάνεια, θα μπορούσαμε να μετρήσουμε το

ύψος του βαρόμετρου, να το στήσουμε όρθιο στο έδαφος

και μετά να μετρήσουμε του μήκος της σκιάς

του. Στη συνέχεια μετρούμε το μήκος της

σκιάς του ουρανοξύστη, και με απλό τρόπο

μπορούμε να υπολογίσουμε το πραγματικό

ύψος του ουρανοξύστη με αριθμητική αναλογία».

«Αλλά, εάν θα θέλατε να αντιμετωπίσετε το

θέμα με ιδιαίτερα επιστημονικό τρόπο, θα

μπορούσατε να δέσετε ένα μικρού μήκους

νήμα στο βαρόμετρο και να το θέσετε σε

ταλάντωση σαν εκκρεμές, πρώτα στο έδαφος

και μετά στην ταράτσα του ουρανοξύστη. Το

ύψος θα μπορούσε να βρεθεί μετρώντας και συγκρίνοντας τις δύο

περιόδους, οι οποίες είναι αντιστρόφως

ανάλογες των τετραγωνικών ριζών των

επιταχύνσεων της βαρύτητας στο έδαφος και

στο ύψος του ουρανοξύστη. Η επιτάχυνση της

βαρύτητας εξαρτάται με τη σειρά της από το

ύψος από την επιφάνεια της γης και συνεπώς

γνωρίζοντας την επιτάχυνση της βαρύτητας στην ταράτσα

βρίσκουμε το ζητούμενο ύψος».

«Α!»είπε πάλι ο φοιτητής, «Υπάρχει κι ένας

άλλος τρόπος, όχι κακός: Αν ο ουρανοξύστης διαθέτει

εξωτερική σκάλα κινδύνου, θα ήταν

ευκολότερο να ανεβεί κανείς τη σκάλα

βάζοντας διαδοχικά σημάδια επαναλαμβάνοντας το μήκος του βαρόμετρου.

Μετά θα ήταν εύκολο να υπολογίσει το ύψος

του ουρανοξύστη προσθέτοντας όλα αυτά τα

μήκη.

Αλλά, αν απλώς θα θέλατε να είστε ιδιαίτερα

βαρετός δίνοντας μια ορθόδοξη απάντηση, θα

μπορούσατε να μετρήσετε την ατμοσφαιρική

πίεση στην ταράτσα και στο έδαφος και να

μετατρέψετε τη διαφορά των millibars σε ανάλογη

διαφορά σε μέτρα.»

«Όμως, επειδή ως φοιτητές

παροτρυνόμαστε συνέχεια να ασκούμε την

ανεξαρτησία του μυαλού μας και να

εφαρμόζουμε επιστημονικές μεθόδους,

αναμφίβολα ο καλύτερος τρόπος θα ήταν να

χτυπήσουμε την πόρτα του θυρωρού και να του

πούμε:

Αν θα ήθελες να έχεις ένα ωραίο καινούριο

βαρόμετρο, θα σου χαρίσω αυτό αν μου πεις το

ύψος του ουρανοξύστη».

Ο φοιτητής ήταν ο Niels Bohr, ο μόνος Δανός που

τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής.

Θητεία

Καλή θητεία Γιάννη μου !

Πράσινη Ανάπτυξη και Πράσιν' άλογα !!!

Πεντέλη, σήμερα.

Το κατάφυτο (κάποτε) βουνό, ένας από τους τρείς "πνεύμονες" της Αθήνας, όπως είναι ο προσφιλής χαρακτηρισμός από υπουργούς, τηλεπαρουσιαστές, δασολόγους, της καμμένης Πάρνηθας, της καμμένης Πεντέλης και του μισοκαμμένου Υμηττού.

Καμμένα όλα αλλά, ξεχυλίζουν από "ανάπτυξη" που δεν είναι αυτό που θα λέγαμε "πράσινη" αλλά, ποιός νοιάζεται;

Είναι απίστευτο το τι παλάτια χτίζονται εκεί πάνω. Είναι εξωφρενικό να διαπιστώνει κανείς ιδίοις όμασι, τι σημαίνει διαφθορά, διαπλοκή, βρώμικο χρήμα, "επενδύσεις".

Το τι "καγιέν" και "μερσεντέ" κυκλοφορεί δεν λέγεται !

 Ζήτω η οικονομική Κρίση !!!

Άντε, ζήσε.....

Δεν ξέρω ποιός φωτορεπόρτερ τράβηξε αυτή τη φωτογραφία, δεν ξέρω με ποιά αφορμή βρέθηκε το ζεύγος Βαρδινογιάννη στο Α' Νεκροταφείο (μάλλον), δεν ξέρω τίποτε γιά την ιστορία της φωτογραφίας αυτής.
Το μόνο που ξέρω είναι πως επαληθεύτηκε μέσα μου το χιλιοειπωμένο "μία φωτογραφία ίσον χίλιες λέξεις".
Δεν θα επιχειρήσω να το αιτιολογήσω αυτό με χίλια λόγια. Δύο λέξεις μου ήρθαν αυτόματα, αυτές του τίτλου.
Θα ήθελα όμως να ακούσω και άλλα περισσότερα.
Είστε ευπρόσδεκτοι με τα σχόλια σας.

Πόση αφαίρεση ;

Είναι μία φωτογραφία από τον τομέα του Σχολιασμού στο DPGR που θεώρησα εξαιρετικά σημαντική αυτή καθεαυτή αλλά και γιά τα σχόλια που προκάλεσε, ώστε να την ανεβάσω στο δικό μου "σπίτι".

Έμεινα γιά αρκετή ώρα σ' αυτή τη φωτογραφία, εντυπωσιάστηκα από την αφαιρετική της μορφή, αλλά πάνω απ' όλα, μετά το σχόλιο του Novus, έγινε μέσα μου συγκεκριμένos ο προβληματισμός που αισθάνθηκα και δυσκολευόμουν να εκφράσω.

"Ο Εξπρεσιονισμός αποτελεί καλλιτεχνικό κίνημα της μοντέρνας τέχνης που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, περίπου την περίοδο 1905-1940 και κυρίως στο χώρο της ζωγραφικής. Βασικό χαρακτηριστικό των εξπρεσιονιστών καλλιτεχνών ήταν η τάση να παραμορφώνουν την πραγματικότητα στα έργα τους"

Και εάν η ζωγραφική μπορεί να παραμορφώνει την πραγματικότητα κατά το δοκούν διότι διαμορφώνει, με το υπαρκτό, και χειροποίητο, και μοναδικό, και εκ του μηδενός κατασκευασμένο έργο τέχνης, μια νέα δική της πραγματικότητα, ενταγμένη στην τρέχουσα πραγματικότητα...

Η φωτογραφία, μια τέχνη καταγραφής και παραγωγής άυλων εικόνων (η μοναδικότητα του φωτογραφικού έργου είναι άυλη, η υλοποίησή του μπορεί να εφαρμοστεί σε άπειρα αντίτυπα), όχι κατασκευασμένων εκ του μηδενός αλλά γραμμένων εκ του φωτός σε μια μηχανή, οφείλει, εφόσον δεν θέλει να παραστήσει τον φτωχό συγγενή/μιμητή των εικαστικών τεχνών, να ποντάρει στη ουσιαστική διαφοροποίησή της από αυτές.

Και αυτή δεν είναι άλλη από τη σύνδεσή της με την πραγματικότητα, ή μάλλον καλύτερα με το πραγματικό. Οποιαδήποτε "υπέρβαση" ή "μεταμόρφωση" επιτυγχάνεται μέσω της φόρμας πρέπει να διατηρεί μια σύμβαση στη σχέση της με το θεατή.

Ο θεατής πρέπει πάντα να έχει την αίσθηση της περιγραφής του πραγματικού, μιας ασήμαντης χωροχρονικά στιγμής της πραγματικότητας.

Αυτή είναι η μαγική λέξη στη φωτογραφία, η περιγραφή.

Η φόρμα εξυπηρετεί, αναδεικνύει την περιγραφή, αλλά όταν ξεπερνά τα όρια την ακυρώνει, Τότε η φωτογραφία αλλάζει και γίνεται ένα εικαστικό κατασκεύασμα που προσπαθεί να μιμηθεί αισθητική άποψη άλλων τεχνών. Χάνει την πρωτογενή εσωτερική της μαγεία και προσπαθεί να υποκλέψει δόξα μιμούμενη τεχνοτροπίες παραμόρφωσης, δίνοντας βάση σε επιφανειακά διακοσμητικά στοιχεία της φόρμας, σε εικαστικές κορώνες, σε προφανείς και επιφανειακούς εντυπωσιασμούς. Χωρίς βέβαια την ιστορία, την αίγλη, την μοναδική τεχνοτροπία αυτών, καταντά ο "φτωχός συγγενής" τους με έργα "μαϊμούδες" χωρίς ταυτότητα.

Πολλές φορές σε σχόλια σε τέτοιου τύπου φωτογραφίες διαβάζεις: "να υπήρχε και κάποιο νετ σημείο!"

Γιατί το γράφουν αυτό όσοι το γράφουν? Γιατί, ενσυνείδητα ή ασυνείδητα, αποζητούν την σύνδεση με το πραγματικό, που μόνο στη φωτογραφία ως τέχνη υφίσταται.

Δυστυχώς, εμείς οι φωτογράφοι, με περισσότερες παραστάσεις από ζωγραφικούς πίνακες και διαφημιστικές εικόνες, συγχέουμε συχνά το "όμορφο" με το σημαντικό φωτογραφικά. Αναπαράγουμε εικόνες υπό το βάρος αυτής της αισθητικής μας κουλτούρας και αξιολογούμε με τον ίδιο τρόπο.

Η φωτογραφία βέβαια δεν χάνει ποτέ την ταυτότητά της, εμείς την χάνουμε και είναι κρίμα όταν με ειλικρίνεια πασχίζουμε να ανακαλύψουμε την αληθινή φύση και μαγεία της.

Σούλα, η φωτογραφία σου είναι όμορφη, με εικαστικά όμως κριτήρια, όχι φωτογραφικά. Το θέμα σου μεταμορφώθηκε σε μια υδατογραφία, σε ένα εξπρεσιονιστικό πίνακα. Αυτό που ξεχωρίζει πλέον είναι τα διακοσμητικά στοιχεία της φόρμας, αδυνατώ να βρω κάποια ιδιαίτερη και σημαντική περιγραφή.

Η φωτογραφία σου αποκαλύπτει δημιουργό με καλή αισθητική και ευαισθησίες που όμως δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιον δρόμο θα ακολουθήσει για να συναντηθεί με την αληθινή φωτογραφία.

Υ.Γ. Φυσικά εννοείται ότι όλα αυτά αποτελούν δικές μου σκέψεις και προσωπική (και πάντα υπό διαμόρφωση) υποκειμενική άποψη. Δεν δημοσιεύω κάποιους επικρατούντες κανόνες και δόγματα.

Novus (-)      

28/01/2010 19:43

Η δίκη στην Άμφισσα

   Πρωτόγνωρη όψη απέκτησε η Άμφισσα μετά την απόφαση να γίνει εκεί η δίκη του αστυνομικού Κορκονέα, που πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ τον μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τον Δεκέμβρη 08 στα Εξάρχεια.

   Εμφανώς αιφνιδιασμένοι οι κάτοικοι, υποχρεώνονται να υποστούν την παρουσία των διμοιριών ΜΑΤ,  και των αντιεξουσιαστών οι οποίοι πάντως με προκήρυξη τους, διαβεβαίωναν προχθές τους κατοίκους και τους καταστηματάρχες ότι δεν έχουν πρόθεση να προκαλέσουν καταστροφές.

Η δίκη τελικά αναβλήθηκε γιά την Παρασκευή 22/01 οπότε η κατάσταση πολιορκίας γιά την Άμφισσα, συνεχίζεται...

Ευχαριστώ τον φίλο Κώστα, γιά τις φωτογραφίες.

El Condor Pasa

 Ο "Ανώνυμος" junior, ταίριαξε αυτό το τραγούδι με τις φωτογραφίες στην προηγούμενη ανάρτηση.
Προσυπογράφω !!!

Άγραφα

 Φωτογραφίες από τα Άγραφα του φίλου  Τάσου , που έγιναν αφορμή να αρχίσω να σχεδιάζω εκδρομή εκεί !

Προς τον φίλο Μήτσο:

Κάτι τέτοιο εννοούσα Μήτσο μου στο μήνυμα μου στο blog του Novus.

( http://novus-foundobject.blogspot.com/2010/01/blog-post.html )

4tissimo

Κάτι από πολύ παλιά, ξαφνικά μπροστά μου !

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του '60, όταν ο πατέρας μου, επαγγελματίας οδηγός, οδηγούσε αυτό το φαντασμαγορικό στα μάτια μου  αυτοκίνητο, που έμοιαζε βγαλμένο από road movie του καταπληκτικού τότε αμερικάνικου κινηματογράφου.

Συνάντησα ένα ίδιο 40 + χρόνια μετά και μέσα στο μυαλό μου ξετυλίχτηκαν όλες οι αναμνήσεις από την παραμυθένια εμπειρία των παιδικών μου χρόνων.

Το συνάντησα στην Μεσογείων, Κυριακή πρωί, να κυλά αργά και με μεγαλοπρέπεια ανάμεσα σε διάφορα σημερινά "αυτοκινητάκια" και το ότι κουβαλάω πάντα τη μηχανή μαζί μου, μου βγήκε σε καλό !.

Χάρηκα πολύ γιατί ο ιδιοκτήτης του το είχε διατηρήσει σε άριστη κατάσταση σε αντίθεση με το δικό μας που έπρεπε υποχρεωτικά γύρω στο '70 να καταστραφεί, να "κοπεί" όπως έλεγαν τότε, προκειμένου να δοθεί η άδεια γιά αντικατάσταση με νέο, μετά από 2 εκατομύρια χιλιόμετρα στο κοντέρ...

Δίφωνα

"Where Is My Mind"

"Hang Me Up To Dry"

Γλέντι